Marco Polo, Season 2

(Zhu "Kokachin" Zhu, larawan mula sa Wikipedia)

Ano bang problema ng season na 'to't paka-disappointing? Dahil ba mas mahusay na kontrabida si Jian Sidao kaysa kay Ahmad? Hindi lang sa mas mahusay si Sidao, kundi di talaga ako makasakay sa mga "mastermind" na uri ng kontrabida. Minsan merong wow twist moments, pero mas madalas meron lang pagtataka kung paano nagawa ni ganito ang ganire e ganun at ganyan. Pakarami kasing salik e, di mo makokontrol lahat. Sana kung si Darth Sidious ka, maniwala pa ako.

Gusto ko pareho ang backstory ng dalawang kontrabida. Ang pagiging in love ni Sidao sa sex worker n'yang kapatid. Ang pakikipagtalik ni Ahmad sa sex worker n'yang nanay. Ang paraan para malaman kung sino ang magiging masamang tao sa mundo ng Marco Polo: sino sa kanila ang umiibig sa sex worker?

Nabanggit din naman ang mga sex worker, mas kaunti ang nakahubad sa season na ito. Kaso meron pa rin. Ba't di na lang sila pumili sa pagitan ng wala at todo-todo? Sino ba kasi ang gusto ng balanse?

Sa unang season, di ko maintindihan kung ano ang problema ni Yusuf at umamin s'yang nakipagsabwatan laban kay Kublai. Di ko pa rin magets hanggang ngayon. Ang maganda sa season 2, walang ganyang kalituhan. Ang hindi maganda sa season 2, gaano ba katanga si Ahmad at inisip n'yang di s'ya pagtataksilan ni Mei Lin pag inilagay niya sa panganib ang anak nito, samantalang lahat nga ng ginagawa ni Mei Lin ay para dun sa bata?

May saysay na ngayon ang "Marco Polo: One Hundred Eyes," pero na-disappoint din ako kay Hundred Eyes, kasi di s'ya nakipagbalikan kay Lotus. Tungkol kay Kublai, sinabi ni Marco: "Mas matindi ang kanyang kadakilaan kumpara sa kanyang mga kahinaan." Talaga bang magsisilbi ang kahit sino sa isang taong malay na pumapatay ng bata? Sabagay, drones. Pero iyon na nga. Hindi kahanga-hanga si Kublai, kahit emperador ang batang pinatay n'ya, at hindi na rin kahanga-hanga si Hundred Eyes.

Pero hindi naman tayo nanonood ng telebisyon para humanga sa kabaitan ng mga tao. Pag lumalabas si Lotus, gumaganda ang palabas, kasi pag nandun s'ya laging may karatehan (kung fuhan?). Gusto ko rin ang arc ni Kokachin, at naniwala talaga akong sumulpot muli ang Blue Princess (ayaw ko talaga sa mga kwento ng kabaliwan). (Ang ayaw ko rin, mas lalo pa, ay ang pagpapakamatay n'ya sa dulo, dapat talaga pinatay na lang s'ya nang diretso ni Chabi.) Pinakamaganda ang pagpatay ni Kublai sa batang emperador. Sunod na pinakamahusay ay ang pagpatay ni Jingim kay Orus.

Mas maraming problema ang season 1 kumpara sa 2 (di ko pa rin magets kung bakit di napatay ni Hundred Eyes si Sidao sa una nilang laban, tas sa pangalawa ay nagawa na n'ya), pero mas gusto ko pa rin ang una sa huli. Sana sa season 3, mas marami silang patayin na crusaders. 

Game of Thrones, Season 6

George R. R. Martin (Larawan mula Wikipedia)

Pinakasatisfying na eksena na ang pagbomba ni Cersei sa sept. Pinakadisappointing ang Arya Arc. Wow moment dapat 'yung pagpatay n'ya kay Walder Frey, e parang, pa'no ka natutong magpalit ng mukha? Sino 'yung babaeng 'yun, pinatay mo rin ba (kung oo, at medyo nagiging okay na, kasi at least monster na si Arya)? Pakiramdam ko talaga disappointment hanggang dulo ang kwento ni Arya. Dapat si Hound na lang ang naging mentor n'ya, kasi wala naman s'yang natutunan sa Bravos.

Siguro nga ito ang pinakamagandang season pagkatapos ng season 3. May complexity sa kwento ni Sansa, pati kay Tyrion. Gusto ko ang nangyari kay Dany, pati kay Jon. (Except 'yung reveal sa dulo, parang gago. Isigaw mo na kasi Lyanna!)

Ano ba naman kasi ang inaasahan natin sa A Song of Ice and Fire? Sa totoo lang di naman ako na-shock sa pagpugot sa ulo ni Ned o sa Red Wedding nung binasa ko ang mga libro. Akala ko normal lang sa fantasy ang mga 'yon. Nang ipalabas ang Game of Thrones at mabasa ko lang ang mga teorya't interpretasyon ako nahikayat na dapat ay anti-fantasy nga ito. Ano nga ba raw ang tax policy ni Aragorn, tanong ni Martin. Pero kasabay ng pagconstruct ng Song sa utak ko ang pagkadismayado sa Game, kasi nga syempre lagi namang mas maganda ang nasa utak natin.

Pinakanakakainis din (!!) 'yung eksena kay Pycelle. Hindi 'yung pagpatay sa kanya, kundi 'yung pagbreak n'ya ng kanyang maskara sa tapat nung sex worker. Samantalang sa unang season, pinakita na kahit sa harap ni Ros nagpapanggap na mahina at ulyanin si Pycelle. Sa deleted scene nga lang kasama si Tywin mulang season 3 s'ya nagbreak ng pagtatanghal.

Dahil nunca namang matatapos ni Martin ang Song, di naman talaga pwedeng wag pansinin ang Game. Sa totoo, kahit naman tapos na ang Song, papanoorin ko pa rin ang Game, kasi tamad akong magbasa ulit ng mga libro. Sa pangkalahatan, hanggang merong moments tulad ng introduksyon kay Lady Mormont at pagpatay kay Hodor, patatawarin ko na ang lahat ng kasalanan ng palabas (EXCEPT ang pagpatay kay Shireen at Stannis AT ang pagpatay kay Roose.)

Di ko rin nga pala gusto ang takbo ng kwento ni Jaime. Sa totoo lang, di ko alam kung saan napulot ng bookreaders ang ideya ng "reformed" s'ya. Isip n'ya tungkol kay Joffrey, "Punla ko lang s'ya at marami pa ako nun." Nandiri lang s'ya kay book-Cersei, pero di s'ya naging mabuting tao. So mas gusto ko ang Jaime dito, except pag kinukumbinsi s'ya ni Brienne na maging mabuting tao at naniniwala naman ang mga manonood na nangyayari/posible nga iyon.